Kaburgalarımı kıracakmışçasına sıkı ve içten sarılan insanları ayrı seviyorum.

Hayatın en hüzünlü anı,deli gibi sevdiğin insanın buna değmediğini gördüğün andır.Ve en büyük kaybın ona harcadığın zamandır.

Bazen çok 'anlatmak için kelimelerim yok ama sarılmak için kollarım var' modunda olabiliyorum.

Öyle güzel üzülüyorum ki başkasıyla paylaşmaya kıyamayıp kendi kendimi yiyip bitiriyorum.

Müzik dinlemeden yaşayabilen insanların ruhu yok bence.

Bordo oje sempatizanıyım.

Fena halde geleceğim olmasından korkuyorum.... http://t.co/LdmE5Lyi

Susuzluktan ölmüyorsam,bardağın dolu tarafını da boş tarafını da umursamam

Ben,yagmurlugum ve ipodum bu havada dunyayi yuruyebiliriz.

Allah kimseye 10.000 Sms paketini bitirecek kadar ağır ergenlik yaşatmasın.

Istanbulda yaz mevsimine uygun giyinmek ne yazık ki cesaret istiyor.

Denizden dönüp yemeğin hazırlanmasını beklerken,güneşten nasibini almış tenim ve çıplak ayaklarımla bisiklete binmek istiyorum mesela.

Teoride bitirilmesi imkansız olan şeyleri bile tüketebiliyorum.

Her kadın biraz Tomris Uyar olmak ister,ben isterim mesela.

Bira olmak kolay,bomonti olmak zor.

Okuduğumuz kitaplarda aslında kendimize rastladığımızı sandığımız yerlerin altını çiziyoruz.

Trip atan erkek,dünya ahiret Beşir'imdir.

Çok şey paylaştığın bir insanla bir zaman sonra iki yabancıymış gibi olmak kadar üzücü bir şey yok.Ya da tamam var ama bu da çok üzücü.

Bütün duyguları bilmek ama artık hissedememek diye de bir şey var.

Göstermelik sevgilerin midemi bulandırması gerçeği.